Heerlijk de Zomervakantie is voorzichtig op gang gekomen. Klaar staande auto’s met de ‘hutkoffer’ op het dak, de caravans of campers bepalen nu het straatbeeld. Ik ervaar altijd een bepaalde positieve sfeer in deze tijd. Het voelt een beetje aan alsof het al Kerstmis is. De mensen zijn vrolijker en vaker uitgelaten. Uiteraard speelt de zomer daarbij ook een rol.

Maar er heeft hiervoor nog iets belangrijks afgespeeld. Getuige de vele vlaggen en tassen die buiten hangen. Ja, de examen- en tentamentijd is voor de meeste jongeren afgesloten.

Er brak dus een periode aan waarin de studenten op het verlossende telefoontje moesten wachten met de mededeling of zij hun doel wel of juist niet hadden bereikt.

Neem nou het verhaal van deze ambitieuze jonge man. Een jong volwassene met een goed karakter, betrouwbaar, leuke bijbaan, een mooie eigen auto en een hele leuke vriendin. Al met al leidt hij een stabiel leventje waarvan hij in alle opzichten volop geniet.

Hij heeft de afgelopen weken keihard gewerkt om door te stromen naar het laatste studiejaar. Wel of niet met de hakken over de sloot maakte in zijn aanpak eigenlijk niet uit. Het gaat tenslotte om het eindresultaat.

Helaas had hij in zijn levensvreugde even een gevoelig dompertje. Hij was namelijk, ondanks zijn intensieve inspanningen, op één vak net blijven zitten en kon dus niet door naar zijn laatste jaar. Het was natuurlijk begrijpelijk dat hij erg teleurgesteld was maar vermoedde tegelijkertijd dat er iets niet klopte. Na zijn teleurstelling deed hij dan ook kortstondig wat speurwerk. Hij kwam er achter dat het ene vak waarvoor hij (net) gezakt was, nota bene uit het lesprogramma wordt gehaald! Dus zakken voor een vak dat nooit meer terug komt. Dat ervoer hij natuurlijk als buitengewoon onlogisch en heel onrechtvaardig. Tja, en dan heb je ook nog eens een enorm gevoel voor rechtvaardigheid waardoor het ‘verzet’ tegen deze studie-uitkomst alleen maar groeide. Keurig netjes heeft hij dit besproken met enkele leraren in een poging hen tot andere inzichten te laten komen. Daarbij aangegeven dat het toch raar is net te zakken voor een vak dat blijkbaar komt te vervallen en dus mogelijk niet voldoet aan de onderwijsnorm! In al hun wijsheid bleven de leraren echter voet bij stuk houden. Gezakt, blijven zitten, licht uit, basta!

Op de dag van de ‘rapportuitreiking’ werd dit nog maar even in zijn ogen gewreven, samen met nog tenminste vijf andere ‘zittenblijvers’. Zij werden gescheiden van de promovendi en in een apart lokaal toegesproken door de ‘Staf der onderwijskundigen’.

Nou kan deze jongeman best wel wat hebben en met teleurstellingen omgaan maar het gevoel van onrecht en onbegrip nam alleen nog maar toe ondanks de nauwelijks onderbouwde uitleg van de ‘Staf’. In datzelfde lokaal kwam het uiteindelijk bij hem tot een innerlijke explosie. De onderwijsdeskundigen vonden, nadat hij weer zijn argumenten op tafel had gelegd, hun beslissing heel logisch en waren niet gevoelig voor andere argumenten. Er gold maar één waarheid: die van de ‘Staf’. Met gepast fel verzet bleef onze jonge man zijn standpunt verdedigen en eiste vervolgens concrete en tastbare redenen waarom hij met nog vijf andere leerlingen waren gezakt. Toch onder de indruk van zijn verbale gedrag en argumentatie, keken de leraren elkaar stilzwijgend en verbaast aan. Kennelijk hadden zij even niet geschakeld dat het hier gaat om volwassen, jonge mensen die een fatsoenlijke beroepsopleiding volgen.  Mensen die ook beschikken over een Limbisch systeem waardoor zij het cognitieve vermogen hebben heel goed over zaken na te kunnen denken. Net als alle andere, normale, volwassen mensen dus.

Uiteindelijk ging de ‘Staf’ in conclaaf om na slechts tien minuten terug te keren met een beslissing. De assertiviteit van onze jonge man heeft er uiteindelijk toe geleid dat hij wel is toegelaten tot het laatste opleidingsjaar en door hem nog eens die andere vijf leerlingen!

Een weloverwogen en moedig besluit van deze leraren en knap dat zij toch anders tegen deze zaak aan zijn gaan kijken. En natuurlijk ook knap van onze jonge man die zich niet alleen heeft laten leiden door zijn gevoel voor rechtvaardigheid maar ook ‘zijn gelijk’ op basis van argumentatie wist te krijgen.

Ach, wij zijn allemaal maar slechts mensen en kunnen wel eens schuren langs onze eigen absolute waarheid. Logisch toch?

Heeft u nou privé en/of op het werk problemen met assertief te zijn? Dus onvoldoende kracht hebben om voor uzelf op te komen? Dan biedt Praktijk Bomexperts u de juiste ondersteuning om uiteindelijk als het nodig is voldoende assertief te kunnen zijn zonder dat dit ten koste gaat van uw persoonlijkheid.

Zie voor verdere informatie onze website: bomexperts.com of bel mij gewoon even op voor gratis  informatie. Graag tot dan.