Na een lange, vermoeiende dag ’s-avonds even lekker helemaal ontspannen door niets doen. Gewoon echt helemaal niets. Een onbedwingbare behoefte de hersenen in een ‘stationaire modus’ te laten draaien. ‘Verstand op nul en blik op oneindig’, zeg maar.
U herkent het vast wel.

Kijken naar bepaalde televisieprogramma’s kan heel ontspannend werken. Het moet natuurlijk wel een beetje spannend of sensationeel zijn zodat u de aandacht er onbewust ook bij houdt.
Er zijn genoeg tv programma’s die een minimale hersenactiviteit vereisen. Bijvoorbeeld het programma over gelukzoekers die naar het buitenland zijn geëmigreerd en daar een nieuw bestaan proberen op te bouwen.

Dit soort programma’s hebben één ding gemeen: spectaculaire tv maken waardoor er hoge kijkcijfers worden gescoord. Een steriel programma waarin alles vlekkeloos verloopt is natuurlijk voor de gemiddelde kijker helemaal niet aantrekkelijk. Nee, men wil spektakel zien!
De onzekerheden van de deelnemers (lees ook: deelneemsters), hun verdriet en twijfels over gemaakte keuzes en tegenvallende resultaten blijven mensen permanent fascineren.

Een aantal zaken valt bij deze programma’s op. De ene deelnemer is beter voorbereid dan de andere. Sommigen spreken redelijk de betreffende buitenlandse taal en anderen nauwelijks. Weer anderen lijken goed in de slappe was te zitten en zelfs arbeidskrachten kunnen inhuren. Andere koppels moeten elk dubbeltje omdraaien. Dan heb je nog de echte klussers en ploeteraars zonder enige ervaring. Onder de deelnemers zitten authentieke ‘bikkels’ die met hard werken zichzelf dagelijks geselen. Maar ook zij die, bij het wegklokken van liters wijn, hetzelfde denken te doen maar in feite ‘gebakken lucht’ verkopen. Voeg aan dit alles nog een competitief element toe en je hebt een compleet pakket waarmee je gevoel en gedrag sensationeel kunt manipuleren.
Hier kan toch fantastische televisie van worden gemaakt!

Inmiddels bestaat er een groeiende garde aan ‘smetteloze’ toeschouwers die hun levenswijsheden via de diverse ‘Social Media’ gretig delen met vooral de deelnemers en ook andere kijkers. Hun veronderstelde ruime levenservaring is natuurlijk ruim voldoende om overal een ongenuanceerde mening over te kunnen hebben. Het beschikken over goede en volledige informatie is kennelijk niet nodig.
Het lijkt er vaak op dat vele kijkers een onbedwingbare behoefte hebben ongelooflijk naar tegen elkaar te doen.
Wij weten inmiddels dat mensen die zelf pijn lijden vaak ook anderen pijn doen mogelijk juist door gevoelens van jaloezie of afgunst.

Al eeuwen lang is ‘het gras van de buren altijd groener’. Is dit historisch gedrag gebaseerd op feiten of puur op de persoonlijke beleving? Het laatste lijkt mij bepalend voor de mate waarin men jaloezie en afgunst ervaart.

Manifesteert zich bij u een onbeheersbare drang constant commentaar op anderen te leveren? Heeft u of uw (sociale) omgeving hier privé en/of zakelijke last van? Dan kan deze ‘compulsie’ met de eigentijdse, professionele hulp van Praktijk Bomexperts snel onder controle worden gebracht.

Hoe groen het gras eigenlijk is? Dat hangt volgens mij af van uw eigen beleving. Welke ervaring doet u op wanneer u tevreden zou zijn met wat u allemaal wel heeft?

En wat de behoefte aan rust en ontspanning betreft? Dat kan ook worden bereikt met een klein beetje mentale inspanning. Daar hoeft niemand jaloers op te zijn.